Kod GTIN, MPN i marka: skąd je wziąć i jak podać w Merchant Center

Kod GTIN w skrócie

GTIN to globalny numer jednostki handlowej: ciąg 8, 12, 13 albo 14 cyfr, który jednoznacznie oznacza produkt na całym świecie. W Polsce najczęściej widzisz go pod kodem kreskowym EAN-13 na opakowaniu. Numer nadaje właściciel marki z puli otrzymanej od organizacji GS1, w Polsce zwykle od GS1 Polska.

Jeśli sprzedajesz cudze produkty, GTIN, o ile produkt go ma, znajdziesz na opakowaniu albo dostaniesz od producenta. Jeśli sprzedajesz pod własną marką, numery możesz uzyskać w GS1. Gdy produkt nie ma nadanego GTIN, w Merchant Center podajesz markę i własny numer MPN. Google pisze, że produkt, który ma GTIN, a trafia do Merchant Center bez niego albo z błędnym, może mieć ograniczoną widoczność.

GTIN, EAN, MPN i marka: czym się różnią

Te cztery pojęcia często są mylone. W danych produktów GTIN, MPN i marka trafiają do trzech osobnych pól, a numer zapisany w kodzie EAN wpisujesz w polu GTIN.

• GTIN to sam numer. GS1 Polska ujmuje to krótko: „EAN to kreski, GTIN cyfry”.
• EAN to rodzina kodów kreskowych: w kodzie EAN-13 zapisany jest GTIN-13, a w EAN-8 GTIN-8. Ten sam numer da się zapisać innym kodem, na przykład ITF-14 na kartonie.
• MPN to numer części nadany przez producenta. Odróżnia produkt od innych produktów tej samej firmy, więc jest unikalny tylko w obrębie jednego producenta.
• Marka to nazwa, którą klient zna z opakowania lub etykiety. W Merchant Center ma od 1 do 70 znaków.

Prefiks firm zarejestrowanych w GS1 Polska zaczyna się od 590. W numerze GTIN-14 poprzedza go jeszcze cyfra wskaźnikowa. GS1 zaznacza, że prefiks wskazuje organizację, w której firma się zarejestrowała, więc o kraju produkcji nic nie mówi.

Kiedy Google wymaga GTIN, MPN i marki

W Merchant Center trzy atrybuty działają razem: gtin, mpn i brand. Zasady z pomocy Google wyglądają tak:

• GTIN jest zdecydowanie zalecany dla każdego produktu, któremu producent nadał ten numer. Google prosi, żeby podawać go tylko przy pewności, że jest prawidłowy, i nigdy go nie zgadywać.
• MPN jest wymagany dla produktów bez GTIN nadanego przez producenta. Przy produktach bez wyraźnie przypisanego MPN oraz przy rękodziele, sztuce i produktach na zamówienie jest opcjonalny. Własnego MPN używaj tylko wtedy, gdy sam jesteś producentem.
• Marka jest wymagana przy każdym produkcie z wyraźną marką lub producentem, a także wtedy, gdy sam produkujesz i sprzedajesz. Wtedy jako markę wpisujesz nazwę sklepu. Przy filmach, książkach i muzyce jest opcjonalna.
• identifier_exists z wartością no zgłasza, że nowy produkt nie ma żadnego z tych identyfikatorów. Google podaje przykłady: produkty na zamówienie i jedyne w swoim rodzaju, rękodzieło, antyki, rzeczy vintage i książki wydane przed 1970 rokiem. Wartość wpisujesz po angielsku.

Kilka sytuacji, w których łatwo o pomyłkę:

• Warianty. Każdy kolor i rozmiar ma własny GTIN. Wyjątek dotyczy MPN: przy odzieży wszystkie rozmiary często mają ten sam numer producenta.
• Zestawy, które składasz sam, na przykład aparat z obiektywem i torbą, dostają identyfikatory i markę produktu głównego. Zestaw przygotowany przez producenta ma własny GTIN.
• Wielopaki. Jeśli sam łączysz kilka sztuk w paczkę, podajesz identyfikatory pojedynczego produktu. Wielopak od producenta ma własny numer.
• Grawer i personalizacja nie zmieniają numeru: podajesz GTIN producenta, a personalizację opisujesz w tytule i opisie.
• Produkty używane też mogą mieć GTIN. Podaj numer producenta i stan used.
• Zamienniki (tusze, ładowarki pasujące do innej marki) dostają markę ich rzeczywistego producenta, nigdy markę urządzenia, do którego pasują.

Tak wygląda to w pliku XML dla produktu z kodem i dla wyrobu jedynego w swoim rodzaju:

<g:brand>Nazwa producenta</g:brand>
<g:gtin>5901234560009</g:gtin>
<g:mpn>AB-1234</g:mpn>

<g:identifier_exists>no</g:identifier_exists>

Pozostałe pola pliku i sposoby jego wysyłania opisujemy w tekście o tym, jak przygotować feed produktowy dla Google.

Skąd wziąć kod GTIN w Polsce

Sprzedajesz produkty innych marek

Numer jest na opakowaniu, zwykle pod kodem kreskowym. Jeśli go tam nie ma, Google radzi zapytać producenta. Dystrybutor ani sklep nie może nadać własnego GTIN produktowi, który już ma numer, chyba że produkt zmieniono na tyle, że według zasad GS1 wymaga nowego. Gdy numery dostajesz od pośrednika, Google prosi, żeby sprawdzić jego wiarygodność.

Sprzedajesz pod własną marką

Numer nadaje ten, kto odpowiada za produkt i jego opis na etykiecie. GS1 nazywa go alokatorem. Jest nim właściciel marki, ale też importer lub detalista, który sprzedaje towar pod swoją nazwą. Numery dostaniesz po rejestracji w GS1 Polska. Według strony zamówień GS1 (stan na 28.10.2026) wygląda to tak:

1. Policz produkty razem z wariantami. GS1 podaje przykład: 10 rodzajów koszulek w 9 kolorach i 4 rozmiarach to 360 numerów, więc lepiej wybrać pulę 1000.
2. Wypełnij wniosek online. Potrzebne są między innymi NIP firmy i jej przychody.
3. Zapłać online albo przelewem z faktury proforma. Rejestracja trwa do 3 dni roboczych od złożenia wniosku i zaksięgowania wpłaty.
4. Przypisz numery do produktów na platformie MojeGS1. Cyfra kontrolna liczy się tam sama.
5. Pobierz certyfikat uczestnictwa w systemie GS1. GS1 pisze, że mogą go wymagać platformy takie jak Allegro czy Amazon.

Opłaty mają dwie części: jednorazową rejestracyjną, zależną od wielkości puli, i roczną, zależną od przychodów netto firmy za poprzedni rok. Według cennika GS1 Polska (odczyt 28.10.2026):

Pełny cennik obejmuje też większe pule i wyższe progi przychodów. Opłatę roczną płacisz co 12 miesięcy. GS1 pisze, że bez niej nie możesz dalej korzystać z przydzielonych numerów. Od 1 stycznia 2019 roku zasadą jest też zakaz ponownego nadawania GTIN innemu produktowi, więc numer wycofanego towaru zwykle zostaje z nim na zawsze. GS1 przewiduje wąskie wyjątki, na przykład dla numerów, których nigdy nie udostępniono partnerom.

Na kody sprzedawane w internecie przez inne firmy uważaj. GS1 Polska pisze, że tylko numery pochodzące od GS1 są poprawne i unikalne. Każdy numer możesz sprawdzić w wyszukiwarce GS1 na platformie eProdukty.

Najczęstsze błędy z GTIN w Merchant Center

Pomoc Google wymienia konkretne warunki, które numer musi spełnić. Błędny GTIN może skończyć się odrzuceniem produktu, a brak numeru przy produkcie, który go ma, ograniczoną widocznością. Najczęściej problem bierze się z jednej z tych rzeczy:

• Zła cyfra kontrolna. Ostatnia cyfra GTIN jest wyliczana z pozostałych. Literówka w jednym miejscu daje numer, który nie przechodzi kontroli. Sprawdzisz to w kalkulatorze cyfry kontrolnej GS1.
• Zakres zastrzeżony. Google nie przyjmuje numerów zaczynających się od 02, 04 lub 2, bo to zakresy zastrzeżone przez GS1.
• Numer kuponu. Prefiksy 05, 98 i 99 to zakresy GS1 dla kuponów.
• Niewłaściwa długość. Google przyjmuje 8, 12, 13 albo 14 cyfr. Typ pola to liczba: spacje i kreski są dozwolone, ale Google je pomija.
• Ten sam GTIN w kilku ofertach. Nie wysyłaj dla jednego kraju i języka kilku produktów z tym samym numerem i tymi samymi wartościami stanu, wielopaku, a przy odzieży koloru i rozmiaru.
• Jeden numer dla wszystkich wariantów. Koszulka w trzech kolorach to trzy numery GTIN.
• Wymyślony albo „pożyczony” numer. Na przykład kod podobnego produktu albo kod z kartonu zbiorczego wpisany przy sztuce.
• identifier_exists ustawione na no przy produkcie, który ma kod. Jeśli Google znajdzie dowód, że identyfikator istnieje, produkt dostaje ostrzeżenie.
• Marka dorobiona na zdjęciu. Marka ma być widoczna na opakowaniu lub etykiecie produktu. Nie wolno jej sztucznie dodawać do zdjęcia.

Merchant Center pokazuje przyczynę przy każdym produkcie. Gdzie jej szukać, jak naprawić inne powody odrzucenia i kiedy poprosić o ponowne sprawdzenie, opisujemy w tekście o tym, co zrobić, gdy Merchant Center odrzuca produkty.

Jak uporządkować identyfikatory w sklepie krok po kroku

1. Wyeksportuj produkty z kolumnami: identyfikator, nazwa, marka, GTIN, MPN i wariant.
2. Podziel produkty na trzy grupy z ilustracji wyżej: towary innych marek, Twoja marka, wyroby jedyne w swoim rodzaju.
3. Uzupełnij brakujące numery towarów innych marek z opakowań albo od producenta lub dystrybutora.
4. Sprawdź poprawność. Cyfrę kontrolną sprawdzisz kalkulatorem GS1. Długość numeru i zastrzeżone prefiksy sprawdź osobno, a przy większej liczbie produktów zrób te kontrole prostymi formułami w arkuszu. Na platformie eProdukty sprawdzisz dostępne informacje o numerze i, jeśli baza zawiera dane produktu, porównasz je ze swoim towarem.
5. Wyszukaj duplikaty w kolumnie GTIN. Ten sam numer przy dwóch różnych wariantach to błąd w danych sklepu.
6. Ustaw identifier_exists na no tylko przy produktach, które naprawdę nie mają żadnego identyfikatora.
7. Wpisz te same numery w danych strukturalnych na stronach produktów, na przykład we właściwości gtin13. Jak to zrobić, pokazujemy w tekście o danych strukturalnych produktu.
8. Wyślij poprawiony plik i po jego przetworzeniu sprawdź w Merchant Center, czy zniknęły ostrzeżenia o identyfikatorach.

Jeśli sklep ma tysiące produktów, warianty z hurtowni i kilka źródeł danych, porządkowanie identyfikatorów najlepiej zaplanować razem z całym plikiem produktowym. Tak pracujemy przy SEO sklepów internetowych.